Hallo iedereen,
Ja het is weer een hele tijd geleden maar je weet wat ze zeggen:
"geen nieuws is goed nieuws".
Helaas heb ik nu weer nieuws.
Vorige week ben ik met Amber en Femke naar de dierenarts geweest.
Amber had ergens pijn en Femke had opgezette klieren in haar hals.
Amber heeft een hernia....
Ze krijg Metacam nu en ze is weer helemaal in orde, ze speelt, probeert Alex
en mij zo gek te krijgen dat we koekjes geven, ze is enthousiast op de wei.
Kortom, ze voelt zich weer supper.
Maar Femke....
De dokter heeft vocht uit de klieren getrokken en naar het labo opgestuurd.
Hij was zeer ongerust al wou hij nog niets bij naam noemen,
maar ja, ik ken al heel wat van diergeneeskunde al zeg ik t zelf en ik wist waar hij aan dacht.
Nu ja, zolang we niet zeker zijn gingen we er van uit dat het gewoon opgezette klieren waren.
Afgelopen woensdag was het dan zover en mocht ik bellen voor de uitslag....
"Lymfo Sarcoma" met een agressiefactor van "medium tot high"
En daar zit je dan....
Lymfeklierkanker, en geen onschuldige dus....
Ok.... en wat zijn de mogelijkheden?
Uiteraard hadden Alex en ik er de afgelopen week al over gepraat.
En ik weet ook dat Lymfeklierkanker in het lymfesysteem zit en dus, net zoals
leukemie, door het hele lichaam verspreidt zit.
Het voordeel is dat medicijnen die je toedient ook direct naar hun doel gaan,
je spuit iets in het bloed of het lymfesysteem en voila....
Maar toch....
Eigenlijk hebben we nu de keuze tussen Chemotherapie
of de symptomen van de kanker bestrijden zodat ze de tijd die ze heeft geen pijn lijdt.
Gelukkig denken Alex en ik hetzelfde.
Wij kiezen voor kwaliteit boven kwantiteit.
Toegegeven, als de dierenartsen konden garanderen dat ze maar een korte tijd
ziek zou zijn van de chemo en dan gegarandeerd genezen was en nog jaren gezond
zou leven.... ja, dan nam ik de chemo.
Maar helaas is chemo heel riskant, ze kan er vreselijk ziek van worden, zich vreselijk beroerd
voelen, misschien zelfs een tijdje in afzondering moeten...... en de kans dat ze er
van zou genezen is vrij klein.
Onze dierenarts zou vandaag contact hebben met de dierenkliniek die de
chemo zou uitvoeren om de juiste procedure en prognose na te vragen en dan
mocht ik vanmiddag terugbellen.
Het terugbellen is er nog niet van gekomen om eerlijk te zijn.
Femke krijgt nu sinds gisteren cortisone en vandaag al is de zwelling in haar hals
stukken minder. Ze had last van die zwelling, hoeste vaak en spuwde dan soms, maar
gelukkig helpt de cortisone en heeft ze nu nergens last van.
Als we chemo afwijzen dan zal Femke stilaan moe worden en na een tijdje zal ze
zelfs te moe worden om te eten en zal ze zich stilletjesaan verder en verder uit het leven
terugtrekken.
Er is ook een kans dat de lymfeklieren blijven zwellen, en dan vooral de klier in de borstkas,
en zal er druk komen op het hart. Wordt die druk te groot dan krijgt ze een hartstilstand.
Dit klinkt misschien hard maar ik vind dat geen slechte manier van gaan.
Het lijkt mij eerlijker tegenover haar dan haar chemo aan te doen.
We willen haar nog lang niet kwijt maar als het dan toch moet, dan genieten we liever
nog zo veel mogelijk van elkaar. Begrijp je dat?
Uiteraard geven we haar niet zomaar op, uiteraard doen we al wat er in ons vermogen
ligt om haar langer bij ons te houden en als t even kan haar te genezen.
Maar, en dit klinkt misschien raar, de keuze is aan haar.
Weet je, ze word in januarie 8 jaar en ze is nu 4 jaar bij ons.
Haar eerste 4 jaar waren niet schitterend, haar oorspronkelijke dierenarts heeft dat beaamt,
de vorige eigenaars kenden het moto "een dier is voor het leven en niet slechts voor even" niet.
Uit het weinige dat Femke me heeft laten zien weet ik dat het erg was.
En nu de laatste 4 jaar heeft ze een goede thuis. Een tijdje geleden zou ik dat niet zo zeker
hebben durven zeggen maar gewoon doordat Femke zo opengebloeid is, vooral de laatste maanden, toont me gewoon dat ze hier gelukkig is, dat ze hier mag zijn wie ze is en
beetje bij beetje heeft ze haarzelf teruggevonden.
Echt, iedereen die haar gekend heeft toen ze net bij me was zou haar nu niet meer herkenen.
Ze heeft nu zelf een karakter, neemt zelf initiatief, eist haar plekje en haar knuffel op.
en zo is het goed.
Alex geeft haar dagelijks QuantumTouch, ik geef haar Reiki en Bachbloesems
en uiteraard geven we haar massa's liefde.
Ook de andere woefen lijken iets te merken want ze doen ook extra zacht met haar,
ze gaan eens aan haar neus snuffelen als ze in haar mand ligt of zo
héél lief allemaal.
De prognose van de dierenarts was dat ze nog enkele weken heeft, maximum twee maand....
Ik hoop op minstens het dubbele maar het zal van Femke zelf afhangen.
Hopen jullie mee?
liefs
tes
oja, Ik ga proberen om hier zo vaak mogelijk verslag uit te komen brengen, vooral omdat
ik moet proberen het te uiten en niet mijn verdriet weg te stoppen. We zullen zien of dat lukt he
| 
GASTENBOEK 
